Hlíðar-Gunna

Fyrir löngu síðan bjó í Hlíð á Langanesi bóndi er Torfi hét. Hann var
hreppsstjóri í Sauðaneshreppi og einn helzti fyrirmaður sveitar sinnar.
Eins og þá var venja annaðist Torfi málefni sveitar sinnar, þar á meðal
umsjá og ráðstöfun á sveitarómögum. Þannig hafði hann komið fyrir
sveitarómaga nokkrum til framfærslu hjá hjónunum í Tunguseli, sem
nú er innsti bærinn í Sauðaneshreppi, og stendur við Hafralónsá austan
megin, í tungunni milli Kverkár og Hafralónsár. Konan í Tunguseli hét
Guðrún, en nafns bóndans heyrði ég ekki getið.

Sá orðrómur komst nú á kreik í sveitinni að illa væri farið með
þurfalinginn í Tunguseli, og barst hann til eyrna hreppsstjórans. Þóttist
hann ekki geta komist hjá að athuga hver sannindi væru á um orðróm
þennan, og gerði sér því ferð að Tunguseli. Þegar Torfa bar þar að garði
stóð svo illa á að konan hafði nýlega alið barn, og lá á sæng. Þegar
Torfi frétti hvernig ástatt var með konuna hætti hann við að ganga í
bæinn og hafa tal af þeim Tunguselshjónum, en mun hafa náð tali af
niðursetningnum. Enda þótt hreppsstjóri léti ekkert uppi um erindi
sitt frétti konan þó um komu hans, og gat sér nærri til um erindi hans.
Er talið að henni hafi orðið svo mikið um, og reiðst ákaflega komu
hreppsstjórans, að hún veiktist snögglega og dó.

Eftir lát Guðrúnar í Tunguseli varð þess fljótlega vart að hún ásótti Torfa
hreppsstjóra í Hlíð og nánustu ættingja hans. Var hún upp frá því nefnd
Hlíðar-Gunna. Ásótti hún í byrjun konu Torfa, en þó alveg sérstaklega
dóttur hans, svo að henni hélt við sturlun. Varð henni ekki vært í Hlíð og
flúði vestur sveitir, vestur fyrir Skjálfandafljót. Þegar er hún hafði verið
ferjuð vestur yfir Skjálfandafljót féll snögglega af henni álagahamurinn.
Lofaði hún Guð fyrir lausnina, því að nú væri hún laus við Hlíðar-Gunnu.
Dvaldist hún það sem eftir var æfinnar vestan Skjálfandafljóts og kom
aldrei til átthaga sinna aftur.

Frá Torfa hreppsstjóra er það að segja að Hlíðar-Gunna ásótti hann allt til
æfiloka. Eitt sinn er Torfi var staddur á Sauðanesi sótti Gunna svo fast að
honum að honum lá við óviti og óttuðust menn um líf hans. Var þá gripið
til þess ráðs að senda út í kirkju eftir messuklæðum prests, og þau breidd

2

yfir Torfa. Létti þá aðsókninni og Torfi hjarnaði við.

Torfi varð gamall maður, og blindur í elli. Hafði hann þá, er hann var
blindur orðinn, þann starfa að berja harðfisk á steini á bæjarhlaðinu í Hlíð
og hafði til þess gilda sleggju. Eitt sinn er að var komið út á hlaðið þar
sem að Torfi sat við iðju sina, fundu menn hann dauðrotaðan og örendan.
Hafði sleggjan hrokkið í enni honum og rotað hann. Voru menn þess
fullvissir að þar hefði Hlíðar-Gunna verið að verki.

(Vélritað eftir handriti Árna Vilhjálmssonar – Aagot Árnad.)

Posted in Árni Vilhjálmsson